Ta strona używa plików Cookies. Są one potrzebne do poprawnego działania strony. W dowolnej chwili możesz je zablokować w ustawieniach Twojej przeglądarki.

 

Teoria okna wiatrowego

okno wiatrowe

Jeśli weźmiemy jabłko, i przekroimy jest wzdłuż na cztery równe ćwiartki, a następnie położymy płasko jedną ćwiartkę, to tak właśnie będzie wyglądać okno wiatrowe latawca. Jeśli teraz wyobrazimy sobie, że w miejscu pestek stoi pilot, to latawiec będzie tam, gdzie jabłko ma skórkę. 

Najwyższym punktem w jakim może znaleźć się latawiec, jest punkt dokładnie nad pilotem. Jest to tzw. zenit (1), określany również jako godzina 12. W tym miejscu latawiec oczekuje na polecenia. Jeśli zaciągniemy hamulce latawca, to z tej pozycji latawiec wyląduje tuż przed nami. W ten sposób ląduje się latawce otwartokomorowe, o ile nie wieje za mocno.

Grubą niebieską linią (2) w kształcie łuku zaznaczona została krawędź okna wiatrowego, czyli miejsce, poza które latawiec nie jest w stanie wylecieć. Jest to również miejsce w którym latawiec przy równym wietrze zachowuje się spokojnie, a siła ciągu jest najmniejsza. Mając latawiec na krawędzi okna, możemy spokojnie sprowadzić skrzydło na ziemię, delikatnie skręcając na jedną ze stron, pamiętając jednocześnie, aby cały czas latawiec był ustawiony krawędzią natarcia w kierunku wiatru. W ten sposób ląduje się latawce pompowane i zamkniętokomorowe. Również jest to najbezpieczniejszy sposób lądowania, szczególnie gdy mocno wieje.

Im wyżej latawiec się znajduje, tym mniej mocy generuje. Strefę oznaczoną kolorem czerwonym nazywamy strefą mocy (ang. power zone) (4). W tej strefie wiatr napiera z największą siłą na całą powierzchnię latawca, przez co pilot jest ściągany z wiatrem. Im dalej oddalamy się latawcem od strefy mocy w kierunku krawędzi okna wiatrowego, tym bardziej moc latawca wynika z siły nośnej skrzydła niż naporu wiatru na powierzchnie. 

tlokitepedia