Ta strona używa plików Cookies. Są one potrzebne do poprawnego działania strony. W dowolnej chwili możesz je zablokować w ustawieniach Twojej przeglądarki.

 

Budowa latawca komorowego DSS

montana.jpg

Latawiec komorowy o zmiennej mocy to bardzo specyficzna konstrukcja. Gdy na niebie zagościły pierwsze latawce, pojawiło się zagadnienie zakresu wiatrowego. Niestety latawce tzw. fixed bridle mają dość wąski zakres wiatrowy, co wymusza konieczność posiadania różnych rozmiarów skrzydeł. O ile przy zabawach na lokalnych spotach nie stanowiło to problemu, o tyle przy dalszych wypadach, posiadanie 5 czy 6 latawców było dość kłopotliwe. 

Zaczęto zastanawiać się co zrobić, aby zwiększyć zakres wiatrowy skrzydła. Z pomocą przyszły tu rozwiązania stosowane w paralotniach. Efektem prac, pojawiła się możliwość zmiany kąta natarcia latawca, poprzez zastosowanie odpowiednio skonfigurowanej uzdy, wyposażonej w bloczki. Do sterowania takim latawcem, potrzebny był już bar, podobny do stosowanego w latawcach pompowanych.

Powstały pierwsze latawce DSS, czyli Depower Speed System.

Latawiec DSS na pierwszy rzut oka nie odbiega znacznie od konstrukcji fixed-bridle. Wygląda jak klasyczny latawiec komorowy. Różnice tkwią jak zwykle w szczegółach. Uzda jest nieco bardziej skomplikowanym układem, pozwalającym na dynamiczną zmianę konta natarcia. 

latawiec-komorowy-dss.PNG

1. Krawędź natarcia - można powiedzieć, że jest to przód latawca. Skierowana jest w stronę, z której wieje wiatr. W krawędzi natarcia umieszczone są otwory - wloty, przez które latawiec łapie powietrze, co pozwala utrzymywać wewnątrz komór ciśnienie, niezbędne do zachowania kształtu skrzydła.

2. Krawędź spływu - to jest natomiast "tył" latawca. Krawędź spływu stanowi zakończenie skrzydła. W tym miejscu zszywane są razem górne i dolne poszycie skrzydła, dzięki czemu skrzydło w przekroju ma kształt kropli wody.

3. Tip - koniec skrzydła. Zarówno z lewej jak i z prawej strony skrzydło jest odpowiednio zakończone. Są to graniczne komory, najczęściej zamknięte z zewnątrz.

4. Wloty powietrza - specjalne otwory w krawędzi natarcia, dzięki którym latawiec chwyta powietrze, niezbędne do utrzymania odpowiedniego ciśnienia wewnątrz komór.

5. Uzda główna - uzda składa się najczęściej z 4 rzędów. A, B, C oraz Z. Rzędy A, B i C należą do tzw. uzdy głównej. To właśnie na tych trzech rzędach spoczywa cała moc generowana przez latawiec. Rzędy te mają również za zadanie nadawać skrzydłu odpowiedni kształt oraz kąt natarcia zgodny z poleceniami płynącymi od baru.

6. Uzda hamulcowa - Jest to ostatni rząd uzdy, oznaczany najczęściej literą Z. Zadaniem tej uzdy w latawcu DSS jest wyznaczanie zmiany kąta natarcia obu stron skrzydła zgodnie z poleceniami płynącymi od baru. Dzięki temu moc latawca wzrasta lub maleje oraz możliwe jest sterowanie lotem skrzydła.

7. Depower system - zwany również jaki Mixer, jest to odpowiednio zaprojektowany układ bloczków i linek, który umożliwia dynamiczną zmianę kontu natarcia skrzydła. Mixer stanowi łącznik pomiędzy barem a poszczególnymi rzędami uzdy. Najczęściej spotykanym jest prosty system oparty o jeden bloczek.  W konstrukcjach bardziej zaawansowanych, występują dwa bloczki.

8. Linki mocy - (Front/Power lines) są to główne linki, na które przekazywana jest cała moc latawca. Linki te podłączone są do środka baru, a następnie poprzez linkę depowera, bezpośrednio do trapezu.

9. Linki hamulcowe/sterowe - (Back/Brakes lines) są to linki, dzięki którym możemy skręcać skrzydłem oraz dodawać lub odejmować mu mocy. Linki te podłączone są do krawędzi baru. 

10. Rewizja - jest to specjalny, zabezpieczony rzepem otwór przy Tipie. Pozwala on na usunięcie z latawca w czasie lotu, wszelkich zanieczyszczeń, piachu, trawy, liści itp. Rewizja w czasie zwykłego użytkowania jest szczelnie zamknięta. Otwiera się ją jedynie gdy trzeba wyczyścić skrzydło.

rewizje.PNG

 

 

tlokitepedia